Deze week mocht ik daar mee aan de slag op een basisschool.

Een aantal jaren geleden, tijdens de eerste dag van mijn burn-out opleiding kreeg ik de werking van het stress- en herstelsysteem uitgelegd. Vanuit mijn tenen voelde ik het: dit moet op een eenvoudige manier de wereld in. Ik zeg altijd: kinderen moeten dit al op school leren. Dus hoe mooi was het dat ik hierover met leraren van een basisschool in gesprek mocht. Echt aan de basis starten.

Rustmomenten inlassen en vertragen is zo belangrijk. Maar hoe doe je dat op een school met 30 kinderen in de klas?
Het bleek dat sommige leraren zelfs niet naar de wc kunnen. Of beter: dat ze zelfs bewust minder drinken zodat ze niet hoeven te gaan.
Hoe absurd is dat eigenlijk?
En toch: “het kan gewoon niet” zeiden sommigen. Als kinderen elkaar slaan terwijl jij op de wc zit, komen ouders verhaal halen. Maar een lerares deelde hoe ze dit heeft losgelaten. Ze gaat tegenwoordig gewoon naar de wc. Thuis zie je ook niet alles van je kinderen. Het woord dat viel? Zelfredzaamheid.

Niet alles hoeft en kan opgelost worden tijdens een workshop. Maar het begint met het samen bespreekbaar maken. Eerst begrijpen waarom het zo lastig is om goed voor jezelf te zorgen. En dan kijken hoe je de eerste stappen kunt zetten.

Een concreet voorbeeld dat goed landde 👇

Micropauzes voor jezelf zijn veel makkelijker te nemen als de kinderen ze ook krijgen. En kinderen hebben ze echt nodig. Niet als extraatje maar om de stof überhaupt op te kunnen nemen. Een tekst onthouden lukt beter als je tussendoor even pauzeert. En net als een iPad moet je af en toe even opladen als je bijna leeg bent.
Geef kinderen een aantal concrete voorbeelden van micropauzes maar laat ze ook zelf meedenken. Wat helpt hun om even bij te komen?
Zo creëer je iets wat voor de klas werkt EN voor leraren. Een echte win-win!

Gisteren belde de directeur en vertelde dat de leraren meteen gestart zijn met de micropauzes. Zo hebben de kleuters al op matjes gelegen.
Hoera voor de leraren en kinderen!